Świadomość smutku przybiła mnie gwoździami do szarej rzeczywistości.
Pozostaje tylko pogodzić się ze swoim losem i jak na razie zostać na swoim miejscu.
Mam ogromną nadzieję, że dzisiaj przetrwam do końca,
że moje zdjęcia z komputera powrócą magicznym sposobem,
że przestanę być nerwowa krzycząc i szukając rzeczy na wyjazd.
Mam ogromną nadzieję, że będzie w porządku. Witaj Częstochowo !